اگر لابی طرفدار جناحهای جنگ طلب در پایتخت امریکا ،بدنبال سیاستهایی هستند که ایران و امریکا به مقابله با یکدیگر برخیزند ، و با خصومت امیز کردن فضا ی روابط دو کشور قصد دارند سیاست تغییر رژیم ایران را در برابرتغییر و محدود سازی سیاست هسته ای ایران اولویت بخشند و دیپلماسی مذاکرات هسته ای را با شکست مواجه سازند - همچنانکه در پی تصویب لایحه جدید کنگره امریکا در مورد تحریم های اقتصادی ایران اِرل بلومِنور عضو دموکرات مجلس نمایندگان آمریکا این قانون را مانند موشکی توصیف کرده که به سمت مذاکرات هسته ای جامعه بین المللی با ایران شلیک شده است.- ، در ایران نیز اظهارات اخیر رییس جمهور ،در مورد رد در خواست اروپا برای تعلیق نمایشی یک روزه تعلیق غنی سازی ،نه تنها در خدمت دیپلماسی ایرا ن قرار ندارد بلکه عملا اختلال در مسیر مذاکرات اقای لاریجانی و سولونا ایجاد می کند .
واقعیت این است که مسئولیت سیاست گذاری و پیشبرد مذاکرات هسته ای به عهده شورای امنیت ملی و دبیر آن قرار دارد. آقای احمدی نژاد چند بار تلاش کرده است که این عرصه را در اختیار خود بگیرد. فقدان تجربه و دانش در حوزه دیپلماسی و موضعگیریهای خارج از دستور ایشان- مانند محو نقشه اسراییل از روی صحنه – که دیپلماسی ایران را با موانع جدی روبرو ساخته از جمله عواملی است که مسئولین عالیرتبه سیستم هدایت پرونده هسته ای را در اختیار ایشان قرار نداده اند . و ایشان با انکه توانایی ایجاد یک دکترین جدید برای سیاست خارجی ایران ندارد اما می تواند روند دیپلماسی ایران را به عقب باز گرداند . از نگاه خوشبینانه میشود اظهارات اخیر ایشان را مواضعی بدون حساب وکتاب و تصادفی تلقی کرد . وگرنه برخی دیدگاههای بدبینانه معتقدند که ایشان از انجا که چشم به انتخابات ریاست جمهوری اینده دارد نمی خواهد رقیب بالقوه انتخاباتی اش موفق به حل مهمترین معضل بین المللی جمهوری اسلامی بعد از جنگ با عراق شود.